Durf jij te falen?

Deze week klapte een straffe onderneemster helemaal dicht toen we last minute enkele kleine wijzigingen (lees: schrappen van teveel aan informatie) aanbrachten aan de tekst die ze zou inspreken. Die tekst was een neerslag van haar verhaal, haar missie in het leven en dus geen onbekende.

“Ik ga dat niet kunnen onthouden.” Allerlei stemmetjes staken de kop op. Ze wilde zo graag dat het perfect zou zijn.

Natuurlijk wist ik dat ze het kon. Dat had ze de voorbije sessies al bewezen. Zonder voorbereiding vertelde ze toen moeiteloos en meermaals haar verhaal. Die spontaniteit zorgde voor emotie, inspiratie en aandacht. Ik hing aan haar lippen en werd meermaals “geraakt” (meer dan de ingestudeerde tekst die ze nu naar voor bracht).

Alles wat je nodig hebt, is er al.

Ik zag haar die ochtend steeds verder wegzakken toen we de laatste keer samen kwamen om haar verhaal op te nemen. Ze werd stiller en stiller… Haar stem verdween beetje bij beetje.

We besloten om de boel om te gooien en liepen even naar buiten, weg uit het gekende. Ik vroeg haar om al wandelend haar verhaal te vertellen. De ene keer wat luider dan de andere. De ene keer tegen mij, de andere keer tegen de paarden in de wei. We lachten… weg uit het hoofd. De spanning ebte weg.

Het verhaal was er… keer op keer! Opzeggen werd vertellen. Bij elke herhaling groeide het ook haar zelfvertrouwen.

En toen we klaar waren voor opname, kostte het ons slechts 1 poging (het moment dat de zoon binnen liep en de camera het begaf niet inbegrepen). Het ging super vlot!

Mijn advies?

Durf te falen!
Het idee dat alles meteen perfect moet zijn, houdt ons zo klein… in stem, in leven, in zijn. Kunnen we daar dan nu mee stoppen? Dank je.